PADRON PASCUA 2012
Día un poco frío (entorno a 10 grados) con previsión de lluvia, pero al final no llovió. Por lo tanto se nos presentó un día casi perfecto para correr, y digo casi perfecto porque la humedad era bastante alta.
411 inscritos para un sábado de semana santa no estaba nada mal. El perfil de la carrera marcaba 3 subidas para 13,300 km. Al final eran 3 subidas no muy fuertes, más bien falsos llanos tendidos.
La carrera exactamente en lo esperado, marcando mi ritmo de 4:40 min/km, como viene siendo habitual en las últimas carreras.
1:02:18 es decir 4:41 min/km. Puesto 266 de los 367 que terminaron, regular.
Aunque si analizamos mis rivales directos, es decir mi categoria (Veteranos B) puesto 41 de 55, ya es algo peor.
Y ahora viene lo mejor. Al llegar tu lata de Acuarius, una manzana y: CHOCOLATE CON CHURROS, todo el chocolate y todos los churros que quisieras. Esto si son barritas energéticas.
No sería el mejor chocolate (en vaso de plástico), tampoco serían los mejores churros (los daban de 2 en 2 envueltos en una servilleta), pero me supieron como el mejor manjar.
El próximo año, si vuelven a dar chocolate con churros, volveré a presentarme en la salida de esta estupenda carrera.
I Cross de Compostela
O domingo 29 de xaneiro, no primeiro cross de Santiago de Compostela o CAB obtivo a victoria na categoría benxamin por parte de Hugo Novoa cun tempo de 5’24” a tan só 13· do primeiro clasificado na proba da categoria superior. Nesta categoría tamén participou a súa irmá Carla, que rematou na mitade da táboa.
MEDIA MARATON FERROL (ADOLFO ROS)
Empecemos por el principio: los antecedentes.
Esta carrera tenía algo de especial para mi. Desde que empecé a correr en esta etapa de mi vida, hace casi 5 años mi objetivo principal era esta carrera, más concretamente acabar esta carrera.
En 1985 cuando ocurrieron los hechos que se recuerdan cada año con esta carrera, se iniciaba el medio maraton (vuelta a la ria de Ferrol).
Como no podía ser de otra forma allí me puse en la salida, sin preparación de ningún tipo, sólo por
estar y dar mi apoyo a este gesto que Ferrol tenía con Adolfo Ros. Mi imaginación me jugó una mala pasada, pensé que en la salida seríamos 30-40 mil personas apoyando esta iniciativa. Las pocas carreras populares que ponían por TV eran las grandes maratones de New York, Chicago, Boston, etc…
Pero no fue así, en la salida (jardines de Herrera) no habría más de 100 corredores, y todos con pinta de atletas de élite. Aún así no me arrugué y empecé a correr con los demás, empecé y nada más. Al acabar el primer km ya no veía al penúltimo, y así fuí hasta el km 10 en el cual abandoné totalmente agotado, teniendo que subirme al coche escoba.
La segunda experiencia no fué mucho mejor. Al año siguiente con algo de entrenamiento, creo que para acabar la carrera, volví a insistir. También llegué al km 10, pero esta vez no iba de último (ni siquiera entre los 10 últimos), pero también terminé en el coche escoba. Me reservo el porque abandoné.
Mi tercera experiencia fué algún año más tarde, no recuerdo el año, pero similar. Compañeros consiguieron convencerme para correr y allí volví a ponerme. Como la experiencia es un grado llevaba un as escondido en la manga. Salimos y como la primera vez de último, así 10 km y me agoté. Pero no quería volver a subirme al coche escoba y ahí tiré de mi carta secreta: llevaba unas monedas para subirme al bus urbano y no al coche escoba.
Y ya nos encontramos a 18 de diciembre de 2011.
¿Por qué no la corrí antes si llevo 5 años entrenado?
Como digo esta carrera se hacía de rogar, durante varios años siempre llegaba lesionado a estas fechas.
Pero por fin llegaba el día. La última semana no me dolía nada, no podía ser, mi mente me decía:
algo tiene que ocurrir, una gripe, una recaída estomacal… Pero nada de esto ocurrió.
Me conformo con acabar, pero aún así me pongo 2 objetivos: 1 hora 45 minutos, y no quedar de
último.
Estaba en la salida, con los nervios me olvido de estirar.
Empieza la carrera y pienso: “no estiré, ya la fastidié, me voy a romper”.
Lolo, que llevo de liebre y psicólogo me tranquiliza: “no hace falta estirar, no sirve para
nada”.
En el km 4 me empiezan a doler los gemelos (que nunca me habían dolido), y el terror se apodera
de mi. “No puede ser, otra vez no”. El psicológo hace su trabajo “no pienses en ellos y sigue corriendo”. Lo intento, de verdad que lo intento.
En estos kms la liebre tiene que frenarme, la ansiedad me puede. Vamos por debajo de 4:55 min/km de media.
Km 9 empieza a llover, una lluvia fria, muy fria. El dolor de los gemelos aumenta en la misma proporción que el pánico en mi cabeza o viceversa. El psicólogo sigue trabajando “Son 4 gotas, y nos vienen bien para refrescarnos”.
Km 10, 48 minutos y 30 segundos, seguimos a un ritmo perfecto. Nueva plusmarca en 10 km, he llegado al km negro en el que suelo abandonar.
Ahora me preocupa la parte del recorrido que no recuerdo bien: del puente de Jubia hasta Fene.
Hace muchos años que no voy por esa zona y creo recordar que hay bastantes subidas. Sobre todo una en la zona de El Puntal (el nombre lo dice todo).
La liebre-psicólogo en esta parte de la carrera tiene trabajo a destajo: tirar de mi para mantener el ritmo y seguir con las sesiones de diván para convencerme: “A este ritmo llegaremos en 1:46 con suerte”.
Ya estamos en Fene, km 18. Yo sigo con la cantinela “No llego, no puedo, me duele mucho, etc…”. El psicólogo también esta agotado mentalmente y empieza con remedios de perfil bajo “mira esa chica, no nos va a ganar una chica”. El caso es que el remedio funcionó, apreté los dientes y adelantamos a la chica en el puente de Las Pías (que puente más largo tenemos en Ferrol).
Acabamos el puente, km 20, sólo queda uno. Voy mirando para el suelo porque todavía sigo
pensando que me puede ocurrir algo, meter el pie en un bache y caerme, resbalar en una tapa de alcantarilla, etc…
Pero no, cruzo la meta en 1:43:14, a un ritmo de 4:53 min/km.
He conseguido los 2 objetivos. He terminado por debajo del tiempo fijado y no he quedado de último. Puesto 295 de 405 corredores que han terminado la carrera.
Ya esta, ¿y ahora que hago? Estoy huérfano de objetivos.
Hai xente que non sae nas clasificacións?
Con total ánimo de ser constructivo, temos que matizar algunha das publicacións deste espazo para que prevaleza a verdade e se recoñezan os méritos dos menos habituais. A familia López – Suevos Doval (chámalle así, chámalle Lucía, Pedro, Pepo e en breve Mónica) retomou os bos hábitos de conduta e volve asomar a cabeza por esas carreiras do noso señor. Imos por psrtes: a primeira que corrimos foi o día 02 de outubro en Brión. Oito kms que daban para moito, pero Pedro non ten barreiras. Correu a mesma distancia ca os grandes, cun tempo en torno aos 40 minutos. Sensiblemente máis rezagado, e coa dirección de carreira de Rafa Pais, Pepo entrou en 44 minutos, o cal superou amplamente o seu obxectivo de correr por debaixo dos 6 min/km. Lucía tamén se portou coma unha campioa, acabando con boa nota a carreira de 500 metros en permanente desnivel que a organización preparou para os pequenos. Feliz retorno en xeral.
Unha semana máis tarde, temos que confirmar a boa dirección. Toca en A Coruña, e son 10 kms. Aquí Pepo estivo espeluznante (dentro do seu nivel, quede claro), e conseguiu correr a 5:27 min/km de media, para firmar un crono de 54:22. Pedro afrontou unha distancia máis curta, e rematou os 4 kms que lle correspondían nuns discretos 22 minutos. Xa el mesmo botaba chispas, e conxurouse para non relaxarse no sucesivo. E a benxamina, Lucía, percorreu sen desfalecer os 1200 metros que lle tocaban, cun tempo de 6:07, o que lle da … a mellor media dos tres!!! Isto ten boa traza.
E para nota, con tres días escasos de descanso, un novo 10.000, desta volta en Lestrove. Coa calor caían os paxaros, sesión de tarde con 30 graos e sen sombra. De feito, un pequeno percance de Jose Novoa acabou con el no chan e xa non foi quen de acabar a proba. Pero o Pepo ao seu: 55:45, para unha media de 5:34 min/km. En canto aos pequenos hai que mencionar un novo trunfo de Hugo, un quinto posto de Carla, outro por parte de Lucía (todos eles en 1.055 metros), e rozando o podio, un cuarto lugar do supermotivado Pedro, que se tomou a revancha da carreira de A Coruña facendo os seus 2.110 metros a unha media de 3:45 min/km. En definitiva, que parece que recuperamos participantes nas populares. A ver o que dura. Bicos e apertas para todos.





